دریغ از اسفندیاری!

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد؟

روزی ، روزگاری سرزمین ما به سرزمین پهلوانان و جوانمردان مشهور بود. تاریخ ما ، افسانه های ما، پر بود از شهامت ، جوانمردی و دلیری.

شاید از آخرین بازماندگان نسل پهلوانان ایران ، مرحوم تختی بود. البته بعد از جهان پهلوان ورزشکاران زیادی در رشته های مختلف کسب مدال کردند ( آن هم مدال های مهمی مثل مدال المپیک ) اما هیچکدام ایشان پهلوان نبودند. کارهایی کردند، اما شش دانگ نبودند. مثل وزنه بردار شهیرمان در دانگ ششم کم آوردند.

مرحوم تختی وقتی در یکی از مسابقه های جهانی موفق به کسب مدال نشد، از شرم، روی آمدن به میهن خود را نداشت.

اما متاسفانه روحیه ی پهلوانی چندی است دیگر در رگ های ورزشکاران ما نیست.

دیشب، تیم ملی فوتبال ایران در مقابل تیم ملی کره ی جنوبی ۱۲۰ دقیقه ترسید!

مردانی که لباس تیم کشور من و شما را بر تن داشتند ۱۲۰ دقیقه زیر توپ زدند و بدون اینکه شوقی به بردن داشته باشند تنها دفاع کردند.

مردانی که قرار بود جای پهلوانان سرزمین ما باشند خالی از غیرت و روحیه ی جنگندگی بودند.

مردانی که حقوق ماهیانه ی هر کدامشان به اندازه ی حقوق یک سال زحمتکش ترین کارگرهاست.

اجازه ندهید سخنان گزارشگر تلوزیونی ذهنتان را منحرف کند! ما در میدان هیچ نبودیم.

تیم های ملی ما نیازی به مربی خارجی ندارند. نیاز به مردان با غیرت دارند.

برخیزید!...